1 post tagged “historia fotografii”
Fotografia wielkoformatowa – fotografia tzw. aparatami wielkoformatowymi, czyli dającymi obraz w formacie co najmniej 4x5 cala (lub 9x12 cm). Specyficzna konstrukcja aparatów pozwala na sterowanie płaszczyzną ostrości (reguła Scheimpfluga) oraz korygowanie zbieżnych linii przy fotografowaniu architektury.
Aparat wielkoformatowy to aparat fotograficzny o formacie większym niż format średni, czyli wymiary kadru są większe niż 6x9 cm.
Najczęstsze formaty: 9x12 cm, 4x5", 13x18 cm, 5x7", 18x24 cm, 8x11".
W aparatach wielkoformatowych stosuje się błonę (materiał światłoczuły) ciętą (w arkuszach, a nie w rolkach). Błony zwojowe (mały i średni format) można zastosować przy użyciu roll-kasety. W dobie fotografii cyfrowej praktycznie każdy model aparatu wielkoformatowego może być wyposażony w przystawkę cyfrową.
Większość aparatów wielkoformatowych jest wyposażona w urządzenia pozwalające na modyfikację geometrii układu optycznego w oparciu o regułę Scheimpfluga.
Najbardziej popularne marki to: Shen Hao, Linhoff, Tachihara, Ebony, Globica, Mentor, Sinar, Toyo i wiele innych.
Fotografia, powstała w XIX wieku, korzystała z wynalazków znanych już wcześniej. Podstawowy instrument do tworzenia obrazu, camera obscura, był stosowany już od XVI wieku przez malarzy.
- W 1556 Georg Fabricius zauważył, że chlorek srebra zaczernia się pod wpływem promieni słonecznych.
- W 1724 światłoczułość azotanu srebra zaobserwował Johann Schultze.
- W 1727 w Halle nad Saalą, filolog Johann Heindrich Schulze uzyskał pierwsze odwzorowanie obrazu na emulsji światłoczułej sporządzonej z chlorku srebra na podkładzie z białej kredy.
Spreparowana odpowiednio kreda posłużyła jako substancja mająca zapewnić w miarę równomierne pokrycie materiału podkładowego emulsją. Za wzór obrazu do odwzorowania użył nieprzeźroczystego materiału, w którym wyciął szablony. Następnie naświetlał emulsję na słońcu przez te szablony. W ten sposób uzyskał pierwszy, acz nie dający się jeszcze utrwalić, obraz fotograficzny.
- W 1826 lub 1827 powstała pierwsza fotografia stworzona przez Francuza Josepha-Nicéphore'a Niepce'a na wypolerowanej płycie metalowej
Jako substancję światłoczułą wykorzystał on tzw. asfalt syryjski - związki bitumiczne wytworzone z ropy naftowej. Otrzymane przez niego zdjęcie było jednak bardzo niedoskonałe.
- Rok 1839 uznaje się za właściwą datę wynalezienia fotografii. Francuz, Louis Jacques Daguerre, zademonstrował Akademii Francuskiej zdjęcie fotograficzne otrzymane na warstewce jodku srebra, powstałej w wyniku działania pary jodu na wypolerowaną płytę miedzianą pokrytą srebrem.
Metoda Daguerre’a, zwana od nazwiska twórcy dagerotypią, pozwalała na otrzymanie poprawnego zdjęcia, ale tylko w jednym egzemplarzu, gdyż utworzony na płytce obraz był od razu obrazem pozytywowym.
- W tym samym czasie nad otrzymywaniem obrazów tworzonych przez światło pracował angielski uczony William Henry Fox Talbot.
Naświetlając w ciemni optycznej papier powleczony jodkiem srebra uzyskał on, po wywołaniu kwasem galusowym, obraz negatywowy, w którym jasnym miejscom fotografowanego przedmiotu odpowiadał czarny strąt srebra. Naświetlając z kolei poprzez ten negatyw arkusz papieru pokryty warstewką chlorku srebra, otrzymywał obraz pozytywowy w dowolnej liczbie odbitek.
Fotografia monochromatyczna - rodzaj fotografii polegający na utrwalaniu obrazu przy pomocy tylko jednego koloru substancji barwiącej. Najczęściej jest to fotografia czarno-biała, w postaci nieprzetworzonej lub barwiona - np. sepia. Fotografia monochromatyczna, podobnie jak każdy inny rodzaj fotografii, może występować w postaci negatywu, odbitki lub diapozytywu. Materiały fotograficzne do fotografii monochromatycznej nie zawsze miały taką samą czułość na barwy, jaką ma oko ludzkie (stosowane bywały materiały panchromatyczne, wcześniej ortochromatyczne), toteż często wyrównywano barwoczułość materiału różnorodnymi filtrami barwnymi.
Pod koniec XX wieku, fotografia monochromatyczna została wyparta z masowej, amatorskiej fotografii przez fotografię barwną (kolorową). Polska w obiektywie Obecnie fotografią monochromatyczną zajmują się głównie artyści fotograficy, oraz zaawansowani fotoamatorzy. Stosowana jest również nadal w celach użytkowych w wielu gałęziach przemysłu, oraz wykorzystywana do prac badawczych.
Artystyczne techniki fotografii monochromatycznej dają możliwości kreacji obrazu niedostępne dla typowej fotografii barwnej.
Fotografia barwna – technika fotograficzna umożliwiająca rejestrowanie barwnych obrazów. Polega na rejestracji zdjęć na negatywie lub pozytywie przedmiotów sfotografowanych wraz z ich kolorem, czyli właściwością wywołującą wrażenia wzrokowe, zależną od długości fal świetlnych odbijanych, przepuszczanych lub emitowanych przez dany przedmiot.
James Clerk Maxwell opracował w 1855 roku podstawy teoretyczne fotografii barwnej i jako pierwszy zaczął eksperymentować z rejestrowaniem barwnych obrazów. W 1861 roku wykonał pierwszą w historii projekcję barwną przedstawiającą błękitną wstążkę. Louis Ducos zrobił w 1872 roku barwną fotografię francuskiego miasteczka Angouleme. Zdjęcie Ducos uważa się za pierwszą barwną fotografię w historii. W 1907 roku bracia Lumière wynaleźli płyty do zdjęć w barwach naturalnych - autochrom. Trzy lata później Tadeusz Rząca wykonał pierwszą polską fotografię barwną "Kwiaciarki na rynku w Krakowie".
